Do oka i ucha start! KLIK —> SOMA – koncert saksofonowy w Galerii Sztuki Muzycznej i Obrazu w Chorzowie

saksofony tenorowe: Mateusz Czarnecki i Michał Sosna

prowadzenie: Paulina Pikiewicz i Weronika Stencel

zdj. Natalia Kaniak

„Deserowy jamnik” w reżyserii Betiny Bożek, na podstawie mojego tekstu brał udział w tegorocznym Animated in Poland w ramach Krakow Film Festival. Brawa dla reżyserki i producentki za ciekawy pitching!

Czekam na premierę na wielkim ekranie!

Radio Klang w magazynie Chorzów Miasto Kultury!

fot. Natalia Kaniak / www.radioklang.pl

Od listopada 2020 r. uczestniczę w Atelier Scenariuszowym z scenariuszem do filmu pełnometrażowego „Pomagacze”. Pracuję nad rozwinięciem akcji, charakterystyką i psychologią bohaterów oraz merytoryką historii w grupie Anny Bielak.

I edycja Atelier odbyła się w Łodzi w nowym budynku EC1. Dzięki codziennym konsultacjom w czteroosobowej grupie mogłam lepiej poznać własne zamiary w budowaniu treatmentu. Dyskusje na temat naszych scenariuszy są niezwykle angażujące i zbliżające! Uczymy się nazywać problemy. Dni wypełniliśmy 2godzinnymi sesjami na temat poszczególnych projektów, co daje codziennie 8 godzin intensywnej analizy i wytężonego szukania rozwiązań na poziomie fabuły. Praca tego typu uczy słuchania i dystansu do własnych gdaków wewnętrznych! Oprócz tego, spotkaliśmy się z producentem, Mariuszem Włodarskim z Lava Films, który opowiedział nam o współpracy producenta ze scenarzystą. Dzięki!

Atelier prowadzą: Joanna Szymańska, Aleksandra Świerk, Anna Bielak oraz Filip Kasperaszek.

W panelu wzięło udział pięciu twórców filmów konkursowych:

Agata Zych, reżyserka Antropocen,

Daria Kopiec, reżyserka Własnych śmieci,

Olga Kłyszewicz reżyserka I coś jeszcze,

Karolina Kajetanowicz reżyserka Widzę otchłań,

Maciej Wierzejski reżyser Prawo i bezprawie

W III bloku paneli dyskusyjnych ANIMA.PL udział wzięli:

Natalia Spychała, reżyserka filmu Marbles

Mateusz Lenart, reżyser filmu Re-Cycle

W IV bloku udział wzięli:

Wiola Sowa, reżyserka filmu Wielka Księga Uczuć-Tęskonota,

Małgorzata Bosek, producentka filmu Agatka i liście,

Daria Kopiec, reżyserka filmu Pierścionek prababci Elżbiety,

Tomasz Pilarski, reżyser filmu Świetlikowy Gaj.

IV spotkanie prowadziła Weronika Stencel i Paulina Pikiewicz.

„Pomagacze” to animowany film pełnometrażowy o urzędniku – Panu Kundelce. Żyje on w mieście Wafeldorf, gdzie od pokoleń rozwijana jest „kultura sukcesu”. Miejsce to rządzi się bezwzględnymi prawami kapitalizmu, jest budowane na hierarchii społecznej. Bohater nie jest świadomy, że codziennie pomagają mu niewidoczne dla oka stworki – Trzymalnice (czuwające by jego ciało nie rozpadło się podczas kichania), Gardłowce (rozluźniające jego gardło podczas śpiewu pod prysznicem), Opływacze (pomagające mu pływać na basenie miejskim) i Mrugacze (tworzące zalotne spojrzenia w jego oku). Film opowiada o przemianie bohatera, uzależnionego od pracoholizmu i wewnętrznej presji bycia idealnym. Proces ten związany jest z jego nagłym, miłosnym uczuciem do pani Żabut – szczerej i wesołej pasjonatki egzotycznych gadów. W dorosłym życiu wciąż nawiedzają go retrospekcje związane z wymogami jego surowego ojca prawnika, który zaszczepił w nim niechęć do świata. Powodem była wczesna śmierć jego żony. Wyostrzone przez zakochanie zmysły pana Kundelki, prowadzą do odkrycia Mrugaczy. Jego reakcją jest paniczny strach i bezradność. Bohater nazywa Pomagaczy wirusem, izoluje się od społeczeństwa i pani Żabut, a przez to stopniowo odczłowiecza się, stając się wężem. Po wielu nieudanych próbach utrzymania codziennych rytuałów, udaje się do terrarium kobiety i dołącza do gromady jej gadów. Mimo wątpliwości czy wąż jest panem Kundelką, dochodzi do nawiązania głębokiej więzi bohaterów. Tymczasem Pomagacze wzniecają bunt w mieście Wafeldorf, łącząc siły wraz ze stworkami innych, sfrustrowanych obywateli. Są rozżalone i oburzone tym, że nie otrzymują szacunku i zrozumienia od ludzi. Podczas rewolucji Wafeldorf – zniszczenia „starego świata”, który składał się na przytłaczającą przeszłość bohatera i zależność od ojca, bohater nagle zaczyna rozumieć, czym są własne potrzeby, a także miłość do pani Żabut.

Okazuje się, że Oskar Sala gra na Trautonium, skonstruowanym we współpracy z Friedrichem Trautweinem w 1930 roku. Instrument należy do tajemniczej grupy elektrofonów elektronicznych, który zamiast klawiatury posiada pasek, czuły na dotyk. Jest to analogowy instrument podobny do syntezatora, na którym gra się palcami po metalowym przewodzie opornika. Nacisk wywierany podczas grania nuty, determinuje jej głośność, więc jest to rzadka kombinacja ekspresyjnego grania. Instrument umieszczony jest w ciemnej szafce z polerowanego orzecha, z pokrywą na zawiasach, którą można złożyć, tworząc stojak na nuty. Wygląd instrumentu sugeruje, że mógłby pasować w salonie cioci lub na koncercie Björk. W przypadku islandzkiej wokalistki, warto przypomnieć sobie Unravel z akompaniamentem klawesynu:

Zadziwiające. Trautonium ma zakres trzech oktaw. Nieco później, po II wojnie światowej Oskar udoskonalił instrument stwarzając Mixtur Trautonium. Posłużył on między innymi do wywoływania dźwięków w filmie Alfreda Hitchcocka pod tytułem „Ptaki”. Dzięki niemu powstała oryginalna, ptasia kakofonia. Jak możemy dowiedzieć się ze strony Doepfer Musielektronik, Oskar używał Trautonium również do występów w Filharmonii Berlińskiej, później instrument zaistniał w reklamach niemieckich lat 40. i 50. XX wieku. Trautonium zostało przekazane w 1995 roku Niemieckiemu Muzeum Współczesnej Technologii w Bonn.